Author Archives: Admin

About Admin

A happy go lucky, small things make him happy but sad as well

Nepali Movie GATHO Full Movie

Nepali Movie ‘GATHO’ – Full Movie

BUT-WALL ENTERTAINMENT Presents :
Nepali Movie – GAATHO
Starring : Najir Hussain, Abhay Baral, Namrata Shrestha
Director: SURAJ BHUSHAL
Producer: TILAK BDR. CHHETTRI, SURAJ BHUSHAL
Editor: NIMESH SHRESTHA
Story: SURAJ BHUSHAL
Art Director: SHEELASHA RAJ BHANDARI, HITMAN GURUNG, MEKH LIMBU, SUBASH TAMANG
Make-up: NIMA LAMA
Music and Lyrics: ANUPAM SHARMA
Play Back Singer: ANUPAM SHARMA

2
247

Chhakka Panja 2 Song – Jhyamma Jhyamma

Aama Saraswati Movies Presents: New Nepali Movie ‘CHHAKKA PANJA 2’ – a Film by Deepa Shree Niraula

Song Title: Ma Ta Yeta Kinarama (Jhyamma Jhyamma)
Singer: Haribamsha Acharya, Astha Raut
Music: Kiran Kandel
Lyrics: Uttam Sanjel
Artist: Deepak Raj Giri, Priyanka Karki, Buddhi Tamang, Wilson Bikram Rai
Music Arrangement: Almoda Rana Uprety
Recordist: Sambhu Tandukar
Mix: Pradip Joshi
Recording Studio: Pragya Studio
Song Cinematographer: Purushottam Pradhan

1
475

बेलायती नेपाली समाजमा तीजको धुमधाम सम्पन्न

लण्डन । नेपाली महिलाहरुको महान चाड तीज, बेलायतमा यो वर्ष पनि निक्कै धुमधामका साथ नेपाली महिलाहरुले मनाएका छन् । नेपाली दूतावास, लण्डनको ह्यारो, फेल्थाम, हान्स्लो, केन्ट, फान्बोरोह, प्लम्स्टिड, क्याम्ब्रिज्ड, स्कटल्याण्ड, वेल्स आदिका विभिन्न कम्युनिटि हलहरुलगायत मन्दिरहरुमा निक्कै भव्यताका साथ योपाललि नेपाली महिलाहरुले तीज मनाएका छन् ।

हिन्दूहरुको मात्र पर्व नभनी समस्त नेपाली महिलाहरुको पर्वको रुपमा बेलायतमा भने तीज ख्याती पाउँदै गएको छ । बेलायतबामा नै तीजको गीतको छायांकन गरिएको छ भने यहाँबाट तीजको गीत रचेर नेपालमा पनि छायांकन गराइएको छ । तीजको बेलामा अन्य समुदायका महिलाहरुमा पनि यस चाडप्रति बिस्तारै चासो पलाउँदै गएको नमुनाहरु पनि देखिएको छ ।



-तस्वीर श्रोत फेशबुक

141
www.merouk.com

The men who have loads of wives and childrens

A video by Life in Saudi Arabia about 17 Wives, 84 Children, this guy does not even remember all of his kids’ names. We believe you will love to watch it. Enjoy !!!

The more, the merrier is certainly true for Ziona Chana, a 66-year-old man in India remote northeast who has 39 wives, 94 children and 33 grandchildren — and wouldn’t mind having more. They all live in a four storied building with 100 rooms in a mountainous village in Mizoram state, sharing borders with Myanmar and Bangladesh, media reports said. “I once married 10 women in one year,” he was quoted as saying. His wives share a dormitory near Ziona private bedroom and locals said he likes to have seven or eight of them by his side at all times. The sons and their wives, and all their children, live in different rooms in the same building, but share a common kitchen. The wives take turns cooking, while his daughters clean the house and do washing. The men do outdoor jobs like farming and taking care of livestock. The family, all 167 of them, consumes around 91 kg (200 pounds) of rice and more than 59 kg (130 pounds) of potatoes a day. They are supported by their own resources and occasional donations from followers. “Even today, I am ready to expand my family and willing to go to any extent to marry,” Ziona said. “I have so many people to care (for) and look after, and I consider myself a lucky man.”.

A faith healer in Nigeria has 86 wives, the youngest of which is 19. Cenk Uygur and Ana Kasparian discuss.

A eighty-four year old man in Northern Nigeria has prompted anger from Muslims, even receiving death threats, for having 86 wives.

Al Jazeera’s Yvonne Ndege, reports from Bida, where Mohammed Bello polygamy has caused huge controversy.

1
107
Bachchhi Le Dhan Khayo

बाच्छीले धान खायो

New Teej Song 2074

Song Title : Bachchhile Dhan Khayo (बाच्छीले धान खायो)
Singer : Chandra Sharma & Tika Tarami Magar
Lyrics : Netra Aryal
Music : Khem Century
Artists : Ramji Khand, Karishma Dhakal, Aarushi, Rubina and Malati
Choreographer : Mausam Himali
Video Editor : Prabin Bhatta
Camera : Durga Poudel
Music Video Director : Babbu Thapa

85

बाढी पीडितका लागि अार्थिक सहयाेग जुटाउन दूतावास अग्रसर

लण्डन । बेलायतका लागि नेपाली दूतावासमा हिजाे एक अाकस्मिक बैठक बसी नेपालमा बाढी तथा पहिराेबाट भएकाे जनधनकाे क्षतिमा अार्थिक सहयाेग जुटाउनका लागि बेलायतस्थित नेपाली संघसंस्थाहरुका साथमा दूतावास तत्पर भएकाे छ ।
नेपालमा हालै गएकाे वाढीपहिराे र डुबानका कारण प्राकृतिक विपत्तिमा परेका पीडित परिवारजनहरुलार्इ राहत उपलब्ध गराउने सम्वन्धमा भएकाे साे छलफललार्इ राजदूत डा दुर्गाबहादुर सुवेदीले अायाेजना गरेका थिए । साेही बैठकमा डा सुवेदीले संयुक्त अधिराज्यमा नेपालीहरुद्वारा सञ्चालित संघ संस्था र समाजहरुद्वारा पीडित परिवारजनहरुलार्इ उपलब्ध भइरहेकाे स्वतस्फूर्त र स्वैक्षिक सहयाेगका लागि धन्यवाद व्यक्त गर्दै विभिन्न संघ संस्था र समाजद्वारा संगठित रुपमा यथाशीघ्र थप सहयाेग उपलब्ध गराउने सम्वन्धमा भएकाे छ ।
यसै सम्वन्धमा दूतावासले प्रेस विज्ञप्ति प्रकाशित गरी अगाडि भनेकाे छ…..

प्राकृतिक विपत्तिकाे यस घडीमा नेपाल सरकारबाट भइरहेकाे राहत खाेज र उद्धार कार्यहरुका सम्वन्धमा प्रकाश पारिएकाे उक्त वैठकमा नेपाल सरकारकाे मिति २०७४४३१काे सूचना र मिति २०७४५२काे प्रेस विज्ञप्तिवमाेजिम श्री प्रधानमन्त्री दैबी प्रकाेप उद्धार काेषमा संलग्न सूची वमाेजिमका वैंकहरुमा सीधै रकम जम्मा गर्न सकिने तथा वस्तुगत सहयाेगसमेत उपलब्ध गराउन सकिने व्यहाेरा जानकारी गराइयाे ।

यसरी वाढिपीडित परिवारहरुलार्इ बेलायतका विभिन्न संघसंस्था र समाजहरुबाट प्राप्त हुने सहायता सम्वन्धमा अावश्यक समन्वय गर्ने कार्यका लागि दूतावासका उपनियाेग प्रमुख शरदराज अारनलार्इ संयाेजक ताेकिएकाे जानकारी साेही बैठकमा गराइएकाे थियाे ।

76

बेलायतमा नेपाली माेडेलिङमा व्यावसायिकताकाे शुरूवात

लण्डन। बेलायतमा भइरहने विभिन्न प्रकारका प्रतियाेगिताहरूमध्ये यूके डान्स अफ नामक नृत्यमा अाधारित प्रतियाेगिता हाे, जाे बेलायतमा मनाेरन्जनात्मक कार्यक्रमहरू गर्नेमा ख्याती कमाएकाे सपन इन्टरटेनमेन्टले सन् २०१६बाट शुरू गरेकाे हाे । अन्य प्रतियाेगिताहरूमा जस्तै विजेताहरूलार्इ केही रकम र ट्रफी दिइने परम्परालार्इ यूके डान्स अफकाे दाेस्राे चरणबाट व्यावसायिकतामा ढालेकाे छ सपन इन्टरटेनमेन्टले । पहिलो पटक यूकेमा आयोजना गरेको उक्त ‘यूके डान्स अफकाे २०१६’ को उपाधि जेनी सुनुवारले हात पारेकिथिर्इन् । सामुयल कोडी स्पोर्टस सेन्टर, फार्नबोरोमा आयोजित साे प्रतियोगितमा ८ जना प्रतिस्पर्धीहरु रहेका थिए। प्रतियोगितामा प्रथम हुने जेनी सुनुवारले १२ सय पाउण्ड र यूकेमा प्रसारण हुने नेपाली टीभीको बक्स साथै एक बर्षसम्म नि:शुल्क हेर्नको लागि सप्स्कृप्सन्, दोश्रो हुनेले ८ सय पाउण्ड र तेश्रो हुनेहरुले संयुक्त रुपमा ५ सय पाउण्ड नगद पुरस्कार र प्रमाणपत्र प्राप्त गरेका थिए।

त्यसरी खासगरी बेलायतकी नेपाली युवाहरूबीच अाफ्नाे पहिलाे वर्षबाटै ख्याती कमाउन सफल भएकाे यूके डान्स अफ याे वर्ष पनि उस्तै प्रकारले नृत्यहरूकाे प्रतियाेगिता गरी सम्पन्न भएको छ । ‘युके डान्स अफ २०१७’ नाम दिइएको उक्त कम्पिटिसनमा यूके डान्स अफ २०१७ को उपाधि जसिता गुरुङले जितेकी छन् । गत हप्ता प्रिन्सेस हल अल्डरसटमा आयोजित उक्त प्रतियोगितामा १३ अन्य प्रतिस्पर्धीलाई उछिनेर जसिताले पहिलो उपाधि जितेकी हुन् । उपाधिका साथमा जसिताले १२ सय पाउन्ड नगद पार्इन् । प्रतियोगितामा फस्ट रनर अपको उपाधि महिलाहरूको समूह ‘एआइएमरूप’ ले जित्यो भने सेकेन्ड रनर भइन् सरिना गर्बुजा भर्इन् । दोस्रो हुने टिमले ८ सय पाउन्ड र तेस्रो विजेताले ५ सय पाउन्ड नगद जिते ।

५ सय बढीको सहभागिता रहेको उक्त कार्यक्रममा मञ्जु गुरुङ राईले स्वागत मन्तव्य दिएकी थिइन् । आयोजक सपनकुमार राईले बेलायतस्थित नेपाली युवाको प्रतिभा उजागर गर्न जारी राखिएकाे याे प्रतियोगिता गत वर्षभन्दा उत्कृष्ट बनेको दाबी गरेका थिए ।

साेही प्रतियाेगितामा अाफ्ना नृत्यहरूकाे सफल प्रदर्शन गर्ने बिजेता जसिता गुरुङ र नायिका मेरुना मगर बेलायतमा व्यवसायिक रुपमा निर्माण हुने बिज्ञापनमा अनुबन्धित भएका छन् । भिजन संसारले ए स्टार फाइनान्सियल सोलुसन्स यूकेको विज्ञापन निमार्ण गर्न जसिता र मेरुनालाई मंगलबार वेम्वलीको एस्टार कार्यालयमा औपचारिक रुपमा अनुबन्ध गरेको हो ।

यूके डान्स अफ २०१७की बिजेता जसिता गुरुङले अन्य विधामा प्रस्ताव आए पनि विज्ञापन नयाँ भएकोले उत्साहित भएको प्रतिकृया दिर्इन् भने यसअघि नै ठूला पर्दाको फिल्ममा काम गरिसकेकी नायिका मेरुना मगर पनि बेलायतमा व्यवशायिक बिज्ञापनमा खेल्न पाउनु नयाँ अवसरको रुपमा लिएकी बतार्इन् । त्यस्तै, भिजन संसारका निर्देशक तथा कलाकार सनम बैरागले बेलायतमा पहिलोचोटी व्यवसायिक रुपमा विज्ञापन बनाउने अवसर पाएकोमा खुशी हुँदै श्रृजनात्मक कामको लागि प्रोत्साहन दिने ए स्टारलाई धन्यवाद दिएकाछन् । ए स्टार सोलुसन्सका निर्देशक मीन दर्लामीले आफूहरुको ब्राण्ड प्रमोशन मात्र नभएर समाजिक उत्तरदायित्वसमेत वहन गरेको जिकीर गरेकाछन् ।

बिज्ञापन अनुबन्धको हस्ताक्षर कार्यक्रममा ए स्टार सोलुसन्सका रमेश सारङ्कोटीले सहजीकरण गरेका थिए भने ए स्टारका कुमार गुरुङ, रबिन्द्र श्रेष्ठ , सपन ईन्टरटेन्मेन्टका सपन राई , मन्जु गुरुङ , कलाकार सुस्मिता थापा , भिजन संसारका अभिमन्यु वैराग र दुबै कलाकारका अभिभावकहरुसमेत उपस्थिति रहेकाे थियो । करीव १ मिनेटको हुने बिज्ञापनमा मेरुना र जेसिताबाहेक जेसन लिम्बूले पनि साथ दिनेछन् । बिज्ञापनको मार्केटिङ भने साउथ ह्यारोमा रहेको एक्सप्रेस स्टुडियोे संचालन गर्दै आएको क्लिक टु रिच लिमिटेडले गर्नेछ ।

तस्वीर एक्स्प्रेस स्टुडियाे,

69
Teejma Barilai

जीना रसैलीको ‘तीजमा बरिलै’

Lila Bishwakarma’s first presentation ‘तीजमा बरीलै..;’
Lyrics : Lila Bishwakarma
Music : Indra RP
Singer : Jeena Rasaily
Arranger : Buddha Syangba
Choreographer : Lila Bishwakarma / Sushmita Thapa
Producer : Lila Bishwakarma
Make-up/Hair : Lila Beauty Studio, Aldershot,UK, 07492572426
Jewelleries : Bishnu Jewellers, Aldershot, UK (07472415096)
Location : London, UK
Video Production : K.K. Production, UK
Camera/Editing/Direction : Kushal Shrestha @ 07863599716

Featuring: Lila Bishwakarma, Shanti Thapa Kunwar Magar, Mina Sunar, Prasuna Kandel, Sushmita Thapa, Lisha Sunar, Sujana Senchury, Anjola Gautam, Rubina Shankar, Jyoti Gautam, Gyanu Baraili, Fulmaya Darnal, Beena BK, Ratna Devi Bishwakarma, Bishnu Bishwakarma ,Karuna Kalikote, Laxmi Gautam, Parbati Bishwakarma, Nilhari Ghimire, Maya Senchuri, Sanu Bishokarma, Rihanna BK and Liarose bishwakarma.

Special Thanks to Nilhari Ghimire, Sher Bahadur Sunar (Bhetghat Restaurant UK), Mithulal Bishwakarma (Gurkha & Baraha Jewellers UK), Shanti Thapa Kunwar Magar (Vice President of NRN UK), Arjun Babu Shrestha, Prasuna Kandel, Dinesh Kumar, Ganga Ram Sapkota, Madan Thapa (Namaste Express, Aldershot), Rishall Brothers Band UK, Reshma Rasaili, Sheela Lamichhane, Shyam Rasaily and Som Bishwakarma.

212
Nira Shrama

यात्रामा एउटा प्रेम (स्मरण)

– नीरा शर्मा

जनवरी महिनाको चिसो मौसममा म अमेरिका हान्निएकी छु, एक्लै । जहाजमा यसै पनि ‘उग्रभलाद्मी’ मानिसहरू यात्रा गर्छन् । तिनको अनुहारमा औपचारिक हाँसोबाहेक कुनै हार्दिकता र न्यानोपन हुँदैन । सबैलाई कि उङ्नु छ, कि पिउनु छ । नीरस यात्राका काठजस्ता सहयात्रीहरू मैले कैयौं पटक बेहोरेकी छु तर सधैं दोहोरिने यात्रा इतिहास त्यो पटक भंग भएको थियो अनि त्यसैले यसलाई सम्झन लायक बनायो । आकाशमै कथाहरू बने र पात्रले कहिले नमेटिने एउटा छाप मुटुमा हानेर गयो । आजको यो संस्मरण त्यही सुनौलो फ्रेम भएको चस्मा लगाउने युवकको नाममा ।

Nira Shrama

‘म बल्ल सेक्युरिटी जाँचको लाइनमा छु । यात्रा अनिश्चित हुन्छ नै, मेरो त सर्त नै अनिश्चय यात्राको हो ।’

कानमा तिखो गरी ठोक्कियो नेपाली आवाज । सुन्दै हार्दिकता लाग्ने, कुनै दम्भ र औपचारिकता नभएको विशुद्ध आवाज । उसको आवाजको हार्दिकताले मेरा कानसँगै आँखा पनि त्यतै तानिए । मैले टाउको मात्र होइन, जीउ नै पूरै उतैतिर फर्काएर हेरेँ । लाइन निकै लामो थियो । यत्रो बेरसम्म थाहा नपाएरै हामी सँगसँगै रहेछौं । अग्लो र पातलो ज्यानको त्यो युवकको व्यक्तित्वले मलाई तानिरहेको थियो ।

मैले फर्किएर नै नहेर्नुपर्ने, हेरिहालेँ । जब आँखा जुध्यो, ऊ मुसुक्क हाँस्यो । त्यो हेराइ र मुस्कानले कोही चिनेको मान्छे पो हो कि झैं लाग्यो तर सजिलै बोलिहाल्ने कुरा पनि आएन । फेरि अर्कोपटक पुलुक्क नहेरी बस्न पनि सकिनँ । जब दोस्रोपल्ट उसले पनि मलाई नै हेरिरहेको पाएँ । नारी सुलभताले यहाँ पनि मार खायो । मैले हतारमा आँखा भगाएर नदेखे जस्तो गरे ।

ऊ पत्तै नपाई कुन बेलादेखि मेरो मनभित्र बसेर एउटा रोमान्चित हलचल मच्चाइरहेको रहेछ । अब भने लाइनभरि नै हाम्रा आँखाहरूले लुकामारी खेल्दै निकै बेरसम्म दोहोरी गाइरहे । ओहो, कस्तो हठातसँग आइ लागेको परिस्थिति । कस्तो हठातसँग झुल्किएको एउटा पात्र, कस्तो तीव्र र सुमधुरसँग सुरु भएको एउटा प्रेम ।

चम्किलो हरियो चेक सर्टमाथि रातो टाई लगाएको त्यो केटालाई सुनौलो फ्रेम भएको सानो चस्माले बडो स्मार्ट देखाएको थियो । लाम्चो अनुहार र पातलो दारीमा उसलाई त्यो चस्मा विछट्टै सुहाएको थियो । कोही चिनेकै मान्छे पो हो कि? अझै श्रीमान्का कुनै नातेदार पो हुन् कि? बिजुली चम्किएझैं पिलिक्क एउटा विचारले मन थोरै सशंकित बन्यो । उसलाई आफन्त र नातेदारका रूपमा स्वीकार गरेर यात्रा औपचारिक र बोझिलो बनाउने मनै थिएन मलाई ।

‘के हामी परिचित हौ?’ – उसले मेरो आगमनलाई स्वागत गर्दै उही हार्दिकता भरिएको स्वरमा प्रश्न गर्‍यो । मलाई आफूले पहिले पहल गरेकोमा कता-कता शंकोच लाग्यो । तर जे हुनु भैसकेको थियो । मैले पनि आफुलाई सक्दो सहज बनाउँदै, ‘हामी परिचय गर्न त सक्छौं नि’ भने । ऊ मज्जैले मुस्कुरायो ।

‘मेरो नाम … … । घर पोखरा ।’ उसले आफ्नो परिचय दिएको थियो ।

‘मेरो … … । मेरो पनि पोखरा नै हो त ।’ म केही उत्साहित भएँ ।

‘ओहो, छिमेकी परेछौं । तर सुन्नुस् न, मलाई ऊ त्यो पातले गोरे मान्छेको काउन्टरमा जानु छ । हजुरको पालोमा त्यो मानिस पर्‍यो भने मलाई जान दिनुस् न है । उसले नजिकै आएर एकसासमा बोल्यो । मानौं एउटा गह्रौं भारी मलाई दिएर सुस्ताएजस्तै । त्यहाँ काउन्टरमा नम्बर पनि थिएन, तर नेपाली पासपोर्टका लागि जम्मा दुइटा काउन्टर छुट्याइएको थियो तर उ किन त्यही जानुपर्ने हो कारण खुलाएन । मैले प्रश्न गरेर कारण सोध्न नपाउँदै उसले फेरि भन्यो । ‘प्लिज त्यति सहयोग गर्नुस् न । म तपाईंलाई सबै कुरा पछि बिस्तारमा बताउँला ।’

त्यतिबेला म समय र नियतिको खेल सम्झेर छक्क परेको थिएँ । जसले मलाई नजानिँदो गरी तानिरहेको थियो ऊ मसँग सहयोग मागेर नजिकिँदै थियो । म खुसीले फक्रेँ र हलुंगी भएँ अनि हुन्छ भनेर हामीबीचको दूरी अरू कम गरेँ । यसरी एउटा कथामा उनिँदै गएझैं अचानक अपरिचित दुई पात्र परिचित मात्र भएका थिएनन्, सहयोगी र आत्मीय पनि हुदै थिए ।

लाइन काउन्टरको नजिक पुगिसकेको थियो । उसले भनेजस्तै उसलाई बोलाउनुपर्ने काउन्टरले मलाई बोलायो । मैले उसलाई पठाइदिए । उसको अनुहारभरि डर र चिन्ताका रेखाहरू बग्दै थिए पसिनासँगै । मैले ऊ किन त्यसरी डराउँदै छ भनेर बुझ्नै सकिनँ । सोध्न पनि समय थिएन । मैले ‘अल द बेस्ट’ भनेँ । त्यतिबेला उसले मेरो हातै समातेरै धन्यवाद भनेको थियो । ओहो कति सजिलै च्याप्प हात समातेको होला । अनपेक्षित भए पनि मलाई विशेष प्यारो र मीठो लाग्यो उसको स्पर्श । कोही आफ्नो मनको मान्छेले छोएजस्तै ।

ऊ गयो तर नियमित काउन्टरबाट उसलाई अन्तै लगियो । मेरो शंका अरू सघन भयो । किन लगेको होला उसलाई मात्र? तर मैले गर्न सक्ने त्यहाँ केही थिएन । सेक्युरिटी जाँच सकेर म एक्लै निस्किएँ । ऊ निकै बेर आएन । चारैतिर हेरेँ, निकै बेर पर्खिएँ तर ऊ आएन । आँखादेखि मन सम्म फेरि बेचैनीले चिथोर्न थाल्यो । के एउटा पात्रको अनुपस्थितिमा यो कथा उडान नभर्दै ‘ग्राउन्डेड’ भएको हो त? मनमा यस्तै आशंका र प्रश्नहरू मडारिन थाले । तर न म फर्केर जान सक्थेँ न पर्खने धैर्य नै थियो । मीठोसँग कल्पना गरेको एउटा कथाको वियोगान्तक अन्त्यको आशंकाले मैले आफूलाई फेरि एकपटक अभागी यात्रीको दर्जा दिएँ ।

Nira Sharma

तर …….

तर फेरि हठातसँग ऊ गेट नम्बर १५ अगाडि आइपुग्यो । उड्ने समय अझै बाँकी थियो । ऊ सरासर म बसेकै ठाउँमा आयो र फेरि उसरी नै हात समातेर भन्यो, ‘धन्यवाद, तपाईंले गर्दा म आज जिन्दगीकै अप्ठेरो खुट्किलो उक्लिन सफल भए ।’

‘कस्तो खुड्किलो?’

‘हेर्नुस्, एटलान्टापारिको त्यो एकादेश एउटा सपना हो मेरा निम्ति । मलाई निदाउन नदिने सपना । मलाई सबै थोक दाउमा हाल्न लगाउने सपना । अन्यथा नसोच्नुहोला । मैले सबै लिगल च्यानलहरू प्रयोग गरे आफ्ना सपनाको निम्ति । सफल भइनँ अनि घरखेत सबै बेचेर दलाललाई ४० लाख बुझाएँ । सपनाले बाँच्नै दिएन । त्यसैले ज्यानलाई हत्केलामा राखेर म मेरो सपनाको देश हिँडेको छु । त्यो काउन्टर बस्ने मानिस सेटिङको हो । त्यसैले म उही भएको ठाउँ जानुपरेको । तपाईंले छोडिदिनुभयो धन्यवाद ।’

उ धाराप्रवाह अघि बढ्दै गयो । ‘हेर्नुस्, घर छोडेर दिल्लीको होटलमा बसेको ठ्याक्कै महिना दिन भयो । आज धन्न कटेँ, च्यानल मिलेकाले । कति साथी यहींबाट फर्कन्छन् । हिजै मात्र त्यही होटलमा बसेका तर अर्कै दलालका चार जना फर्किए । हजुर त मेरो लागि भगवान नै हुनुभो ।’ ऊ बोलिरहँदा कथाले अचानक लिएको मोडले म झसङ्ग भएँ तर उसको अमेरिका मोह देखेर मलाई बडो बिस्मात लाग्यो । तिम्रो सपनाको देश, सपना जस्तै सुन्दर छैन भनूँ कि झैं लाग्यो तर भनिन । बरु सोध्नै पर्ने एउटा प्रश्न सोधेँ ।
‘अमेरिकाको भिसा छ तिमीसँग?’

‘छैन, छैन र त सेटिङ मिलाउनुपरेको । म स्तानबुलबाट ब्राजिल जान्छु । अनि ब्राजिलबाट मेक्सिको । मेक्सिकोबाट पैदलमार्ग हुँदै क्यलिफोर्निया छिर्ने योजना हो, सबै ठाउँमा च्यानल मिल्यो भने । साँच्चै तपाईं कहाँ जान लाग्नुभएको?’

‘म पनि तिम्रो सपनाको देश नै जाँदैछु ।’ वाउ, उ रोमान्चित भयो । मानौँ अमेरिका स्वर्ग हो र म स्वर्गमा बस्ने अप्सराजस्तै केही हुँ ।

तर उसको अमेरिकासँग जोडिएको फेन्टासी देख्दा मन नमीठो भएर अमिलियो । उसले उठाएको जोखिम देख्दा आफ्नै आङ सिरिङ्ग भयो । के पृथ्वीको कुनै एउटा कुनो पुग्नुको यत्रो मूल्य हुन सक्छ? तर उसले आँटिसकेको थियो । उसको सफलताको कामना बाहेक म अरु केही पनि गर्न असमर्थ थिए ।

‘कफी पिउनुहुन्छ?’ एकछिनको सन्नाटा चिर्दै बोल्यो ऊ । ‘हुन्छ जाऔँ’ मैले सहज बनाउन खोजेँ आफू र वातावरण दुवैलाई ।

हामीले कफी पियौं । उसले अमेरिकाका विषयमा बुनेका सबै सपना सुनायो । मैले सुनेँ । म भित्रभित्रै हाँसिरहेकी थिएँ । उसले देखेको सपनाको वास्तवमै बिपनासँग कुनै पनि तालमेल थिएन, तर वास्तविकता बताएर उसलाई दु:खी बनाउन चाहन्नथेँ म । कफीको पैसा तिर्ने बेला मेरो हात नै समातेर मलाई रोक्यो उसले । घरी-घरी उसका हातले मलाई छोइदिँदा आगोको छेउको घिउझैं लाग्दै थियो आफूलाई । मैले उसको आँखामा हेरेँ जहाँ म थिएँ अथवा उसको अमेरिकाको सपनासँग जोडिएकी एउटी पात्र थिई । म आज दाबीका साथ भन्न सक्दिनँ तर त्यो बेला एउटी विवाहिता महिला सबैथोक भुलेर एउटा सपनाजस्तो युवकसँग सपनाजस्तै प्रेममा थिई । बस म यति भन्न सक्छु । त्यो विचित्रको प्रेमकथा थियो । विचित्रको आकर्षण थियो । केही घण्टाको यात्रा पछि छुट्टिने निश्चित थियो र पनि ऊसँग मेरो प्रेम भयो ।

हाम्रो उडानको समय आयो । मुस्कुराउँदै प्लेन भित्र पुग्यौं तर हाम्रो सिट सँगै थिएन । दुवैको अनुहारमा बादल छायो । म अगाडि थिएँ । ऊ पछाडि । हामीले उसको छेउको मान्छेलाई विशेष आग्रह गरेर अगाडि पठायौं र पछाडि सँगै बस्यौ । हाम्रो प्रेमको उडान र जहाजको उडानले एकनासले उचाइ लिँदै गयो ।

‘कति घण्टा ट्रान्जिट हो स्तानबुलमा?’ उसले एउटा नमीठो सत्य सम्झाइदियो ।
‘पाँच घण्टा ।’ मेरो जवाफमा उस्तै नैराश्यता थियो ।
‘अनि तिम्रो ?’
‘मेरो भोलि ।’
ऊ मभन्दा बढ्ता उदास हुदै भन्यो, एकछिन मौन भयौं फेरि बोल्यो, भयो भुलौं जिन्दगीका बाध्यताहरू । भागमा परेको जीवन बाचौं हुन्न?’

मैले सहमतिमा टाउको हल्लाएँ ।
‘के पिउँछौ?’
‘वाइन ।’
‘तिमी?’
‘वाइन नै ।’

हामीले वाइन मगायौं । अनि फेरि मगायौं र फेरि मगायौं । हामीले केही भुल्न र केही सुरु गर्न चाहेका थियौं सायद । नत्र नशाको सहारा लिनु आवश्यक थिएन । हामी स्वयं नै एक-अर्काको नशाले आफैं-आफैं मदहोस भैसकेका थियौं । नशाको शिथिलता र उन्मादका बीच कुनै मेहनती किसानले खेती गरेजस्तो आकाशको बीचैबीच उडिरहेको जहाजमा एकर अर्काको अँगालोमा हामी निदायौ अथवा निदाएजस्तो गरिरह्यौं ।

यात्रारत रहँदा सायद चियाइरहने आँखाहरूबाट मुक्त हुन्छ र पोखिएर छताछुल्ल हुन्छ मान्छे । मैले पनि त्यो पललाई हातबाट उम्किन दिइन । सबै बन्धन, सबै सर्त र सबै सम्बन्धहरूबाट मुक्त भएर आफू र मात्र आफू भएर बाँच्न चाहेँ । झन्डै आठ घण्टाको लामो उडानभरि हामी प्राय: मौन नै बस्यौ । आँखाहरू बोले । धड्कनहरू बोले । रहरहरू पोखिए । केही अघिसम्म अपरिचितझंै लाग्ने अँगालोहरू भरिए र श्वास साटासाट भए र ती सबैको उपद्रोलाई हामीले मौनतापूर्वक स्वीकार गरिरह्यौं ।

‘सुन न ।’ ल्यान्डिङको सूचना पाएपछि उसले शब्दमा केही बोल्यो ।
‘भन ।’
‘आज नजाउ न प्लिज ।’
‘मेरो ३ वर्षे छोरो श्रीमानसँग एयरपोर्टमा पर्खिरहेको हुनेछ ।’
‘फ्लाइटहरू क्यान्सिल पनि त हुन्छन् ।’
‘तर, त्यसको सुचना एयरपोर्टको बोर्डमै डिस्प्ले हुन्छ ।’
‘त्यसो भए एयरपोर्ट बाहिर कतै २ घण्टा मलाई देऊ न ।’
‘लैजाऊ ।’
‘नाइँ ।’

‘आफैंले मागेको होइन तिमीले?’
‘हो तर त्यतिले नपुग्ने भो मलाई ।’ ऊ निकै भावुक देखियो । अनि थपक्क मेरो काखमा टाउको राखेर सुतिदियो ।
‘मलाई पनि तिमीसँगै लैजाऊ न है ।’ बडो मीठो लागेको थियो पहिलो पटक उसले आफ्नै जस्तो गरेर गरेको आग्रह । मसँग जवाफ थिएन तर मनमा ऊ प्रति असिम प्रेम जागेर आयो ।
‘केही त बोल ।’
‘तिमीलाई थाहा छ मैले चाहेर पनि तिमीलाई सँगै लैजान सक्दिनँ ।’ उसले बुझेझैं गरि टाउको हल्लायो । त्यसपछि हामीले त्यो साँझ स्तानबुलमा सँगै बितायौं । चुपचाप तर कसिलोसँग हातहरू बाँधेर ।

अनि छुट्टिनुअघि फोटा खिच्यौं । उसले मेरो भाइबर नम्बर लियो र मैले उसलाई जहाँ-जहाँ पुगे पनि मलाई खबर गर्दै रहने बाँचा गराएँ र अन्तत: एउटा भारी मन लिएर उसलाई त्यही एयरपोर्टमा छोडेर म न्युयोर्क उड्ने सुरक्षा जाँचतर्फ लागे । जाँचको अन्तिम घेरा नाघ्नै लाग्दा ऊ दौडिँदै आयो र केही बिर्सेझैँ गरी भन्यो –
‘सुन त, मेरो पासपोर्ट त लगेकी छैनौ नि?’
‘छैन किन लान्थेँ र? अघि फोटो खिचेपछि मोबाइल पनि तिमीलाई नै दिएको छु हेर त ।’ मैले भनेँ ।
ऊ खिस्स हाँस्यो तर नमीठो ।
‘सुन न’ फेरि आयो उसको बेचैन मनको आवाज ।
‘भन छिटो भन, हेर त म ढिलो हुँदैछु ।’
‘केही त लिएर जाँदैछौ नि?’
‘हो लिएर जाँदैछु, तिम्रा केही स्पर्शहरू । जसले मलाई भित्रैसम्म छोएका छन् ।’

Nira Sharma - Saptahik

त्यसपछि जिन्दगी यन्त्रवत चल्न थाल्यो । घर, काम, श्रीमान् र छोराछोरीको सेरोफेरोमा नियमित चक्रमा घुमिरह्यो । म पुगेको धेरै दिनसम्म पनि उसको केही खबर आएन । म घरिघरि भाइबरमा अनलाइन छ कि हेरिरहन्थेँ तर कहिले अनलाइन देख्दिनथेँ । एक दिन भाइबरमा म्यासेज आयो ।

‘हाइ प्यारी, तिमीलाई सम्झिरहेको छु । तिम्रो मायाको ऊर्जाले यात्रा सहज भएको छ । अहिले बोल्न मिल्दैन । फेरि मिलेको बेला कल गर्छु ।’ तर मैले जवाफ दिन नपाई अफलाइन भयो ।

जिन्दगी नामको चक्र फेरि दैनिकीमा फन्को लगाउँदै गयो उसको माया र सम्झना समय पाउँनासाथ धिपिक्क धिपिक्क बल्थे र सँगसँगै हिँड्थे पनि, तर जब थिचिन्थ्यो वास्तविक जिन्दगीको बोझले तब छुटेझैं लाग्थ्यो पर कतै ।

त्यसको झन्डै दुई महिनापछि फोन आयो । ऊ पटक्कै खुसी थिएन । थाकिसकेको थियो जिन्दगी र जिन्दगीले दिएको अनिश्चित यात्रासँग । मेक्सिको जंगलबाट उसले फोन गरेको थियो । ‘२५ दिन भयो हामी भोकै तिर्खै जंगलै जंगल हिड्दै छौ । आज बिहानै हामीले पासपोर्ट च्यात्यौ । अब तिमीलाई अन्तिम कल गरेर फोन पनि फ्याँक्नुपर्छ । हामी सायद मेक्सिको र क्यालिफोर्नियाको बोर्डरमा छौं । बाँचेर तिम्रो देश आइपुग्छु जस्तो लागेको छैन । आइपुगेछु भने कोसेली लिएर अवश्य भेट्न आउनेछु ।’

०००

फेरि जिउनुको नाममा घुमिरह्यो जिन्दगी । दिन बिते । महिना र वर्ष बिते तर यो बीचमा उसको कुनै खबर आएन । म दुईपटक नेपाल पुगेर फर्किएँ र प्रत्येक ट्रान्जिटमा मेरा आँखाहरू उसकै खोजमा समय काट्थे । मलाई अब यात्रामा कसैसँग बोल्ने रहर पनि जागेन । आफ्नो एउटा पात्र र एउटा कथा नै यस्तो अधुरो रहेपछि मलाई यात्रादेखि फेरि बैराग लागेर आयो ।

तर एकदिन ऊसँग त्यसरी नै अचानक भेट भयो जसरी दस वर्षअघि दिल्ली एयरपोर्टमा भएको थियो । साँझको समय, शरद् ऋतुको याम, डब्लिन पार्कको बीचमा एक लोग्ने मान्छे, एक नारी र एक बच्चा थिए । मैले उसलाई परैबाट चिनिहालें । ऊ प्रशस्त मोटाइसकेको थियो र पनि मैले उसलाई चिनेँ । नजिक गएँ तर उ दिल्ली एअरपोर्टमा हाँसे जसरी हाँसेन ।

म अझै नजिकै गएँ । उसको अनुहारमा हेरेर मुस्कुराएँ तर ऊसले प्रत्युत्तरमा अनौठो मानेर हेरिरह्यो । म के गरूँ के गरूँ अलमल्लमा परें । मेरो मुखबाट हठात् निस्कियो, ‘के हामी परिचित हौं?’
उसले औपचारिक र कृत्रिम मुस्कान छोड्दै भन्यो ।
‘आई ड्न्ट थिंक सो ।’

ढल्किँदै गैरहेको साँझ मेरा निम्ति एक्कासि मध्यरातजस्तो भएको थियो । मैले उसको अनुहारबाट आफ्नो अनुहार हटाएँ र त्यहाँबाट हतार-हतार बाहिर निस्किएँ । एउटा निष्पट्टता र सन्नाटाले मलाई लखेटिरहेको थियो, तर कान भरी भने एउटै आवाज गुन्जिरहेको थियो ।
‘आई डन्ट थिंक सो.. आई डन्ट थिंक सो…’

म भने आफूलाई बलजफ्ती कन्भिन्स गराउन खोजिरहेकी थिएँ । ऊसले सही भन्यो, ऊ स्तानबुल एयरपोर्टमा बिदा भएको त्यो हँसिलो युवक हुँदै होइन, अहँ पटक्कै होइन ।

‘साप्ताहिक’ बाट
प्रकाशित मिती : आश्विन २३, २०७३
Published Date : October 9, 2016

Source Link :
http://saptahik.ekantipur.com/news/2016-10-09/20161009122649.html

74