बुद्ध जन्मेको माटोमा नफक्रिएका फूलहरु

बुद्ध जन्मेको माटोमा नफक्रिएका फूलहरु
यो पटक–पटकको बसाइ हो,
उठ्नुको हदबन्दी नाघेको मनमा
कुँजिएका तृष्णाहरुको बैसाखी बोक्दै
एकरत्त आफ्नै पनका अतीत सराप्ने
यो लगातारको निर्विकल्प अभ्यास हो ।

मलिन आस्थाको शेष लतारेर
सीमाको हदभित्र अझै साँघुरिंदै
बेहिसाब जोड–घटाउको
यो सानो आकारभरिको विशालता हो ।

फेंद काटेर अग्लिँदै चुलिने मनाभासभित्र
स्वच्छन्द झाङ्गिएका सत्ववोधको समावेशितामा
निराकार मथिङ्गलका मैथुनीय आवेग हो ।

यहाँ शान्तिका परेवाहरु आकासिँदै गर्दा
अर्कै माटोमा हुने रगतिलो पौरखहरु
इतिहासभित्रै ख्वै कतिन्जेल चम्कन्छन् ?
फगत, दम्भजस्तो भित्ता लगाउँदै
न्यानो आभासको अभावमा चिस्सिँदै जाने
मन्त्रणा–वोधको आवेगसँगै
यो पटक–पटकको बसाइ हो ।

नितान्त नाङ्गो मन बोकेर अपार भई,
अपराधीन बनेका आभासलाई
अराजकताको कवचभित्र आम बनाउने
उही स्वमनको उदण्डता लाग्ने,
यो पटक पटकको बसाइ हो ।

बुद्ध जन्मेको माटोमा नफक्रिएका फूलहरु
विखण्डित सीमाभित्रका विशालतामा
यो आफ्नै जरा छिचोलर उम्रन खोज्ने
यो उही पटक–पटकको बसाइ हो,
यो उही लगातारको निर्विकल्प अभ्यास हो ।

-प्रकाश के.सी.

48

बरु धावा नै बोल न प्रिय ! -नीर खड्का

बरु धावा नै बोल न प्रिय !
के व्यङ्ग्य मात्र कस्छौ, व्यर्थै ?

म हारेर लम्पसारिएको होइन,
पराजिताको पराधीन मानसभित्र
लम्पसार पर्नुको नियति भोगेको पनि होइन,
त्यो त समय हो, जसको चक्रपथमा
नियतिले यो पल्ट फड्का खाएको छ ।
भावनाको अकर्मण्यताले गर्दा
विवश म निराधर पल्टेको हुँला, सायद !
बरु घोँची नै हाल न भालाले प्रिय !
के तिखार्छौ आँखाहरु व्यर्थै ?

मैले गुमाएँ नै के जो तिमीले पायौ ?
तिमीले गुमाएका थियौ नै के, जो मैले पाएथें ?
तिमीले पिएकै पानीबाटै अँजुली मैले भरेको हुँ,
तिमीले लिएकै श्वाससँगै हावामा म पनि बाँचेको हुँ,
के पोख्छौ रिस हिजोको,
मायाको रत्ति नै बाँकी नराखी ?
विभेदको खाडल गहिरिँदै छ झन्-झन्,
बरु धकेली हाल न एकै लप्कामा प्रिय !
के छेउ-छेउमै अड्काई राख्छौ व्यर्थै ?

मसिनो झोँक्का हावामा पनि पातहरु थर्थरिन्छन् भने,
के दोष थोप्छौ हावालाई -पातकै मजबुतिमा नहाँसी ?
जमीन नै मुनि त झुक्न सकिँदैन नि !
उही झुक्नुको पराकाष्ठाको परिणाम हो ‘वर्तमान’ ।
कतै ‘चित्’ पल्टेका छन् भने कतै छन् ‘पट्’
‘दम्भ’ घटेको छ कतै, ‘अहँकार’ बढेको छ कतै,
के अचेट्छौ कुनातिर मलाई ?
पूनरावृतिको ‘अँश’ अचेट्दै छैनौ र सँगै ?
बरु अट्टहास लगाऊ न जोड-जोडले प्रिय !
के खिसी-खिसी मुस्कुराइरहन्छौ व्यर्थै ?

बरु धावा नै बोल न प्रिय !
के व्यङ्ग्य मात्र कस्छौ, व्यर्थै ?

49