हङ्गकङ्गको Kai Tak विमानस्थलमा जब ओर्लेको मात्र के थिएँ, म तीन छक, तीन दङ्ग परें । त्यहाँको फराकिला सडक अनि त्यसमा द्रूत गतिमा कुदिरहेका अनगिन्ति सवारीका साधनहरु, पुलमाथि पुल, रातलाई दिउँसोझैं बनाइदिने बिजुलीका उज्याला, व्यवस्थित सरसफाइ, आकाशलाई नै छुन्छु भनेझैं ठडिएका अग्ला भवनहरु र त्यसमुनि जमीनभित्र-भित्रै वेग गतिमा कुद्ने भूमिगत रेल आदि । हङ्गकङ्ग जस्तो एउटा सानो टापुले गरेको यो अदभूत विकासलाई देखेर एक पटक मेरो मन अमिलो भई कुँडियो । आफ्नो देशको दूरावास्थालाई सम्झेर । अनि आफैले आफैसँग सोधें, ‘संसार कहाँबाट कहाँ पुगिसकेछ, हामी अझै कहाँ छौं ?’ हुन पनि हो, मना खाएर मुरी आर्जन गर्ने मजस्ता युवाहरु देशको परिस्थिति अनि सामाजिक संस्कारले गर्दा पाखुरामा बल भरिन थालेपछि बिदेशतिर ओइरिन्छ भने देश त जहींको तहीं रहने नै भयो ।

हङ्गकङ्ग अगमनपश्चात् त्यहाँको दैनिक जीवनमा समाहित हुने क्रममा भर्खरै बन्दै गरेको Chek Lap Kok अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा एक साधारण निर्माण कामदारको पङ्क्तिमा म आफूलाई पनि उभ्याएँ । नेपालमा लिई टोपलिएको योग्यता, शीप तथा अनुभवलाई आफैमा बन्धक बनाएर आत्म सन्तुष्टिको श्वास फेर्दै भन्ने गर्थे, ‘वर्ष दिनपछि नेपाल गइन्छ र त्यतै केही गरी बसिन्छ ।’ यस्तै यस्तै । दिन बित्दै महिना पुग्यो, महिना बित्दै एक वर्ष, दुर्इ वर्ष पुग्यो । तर अँहँ, मेरो नेपाल र्फकने दिन आएन । सायद बिदेशतिर भास्सिएपछि अरुलाई पनि यस्तै हुँदो हो । मेरा सोंचहरु, मैले बनाएका योजनाहरु मेरो आफ्नै मष्तिष्कको खाली पानाहरुमा छरपष्ट भई लथालिङ्ग हुन थाले । त्यसपछि पो मैले बल्ल सोंच्न थालेँ ‘विदेशतिर हराउन थालेपछि र त्यसमा पनि पारिवारिक व्यवहारिकतामा बाँधिएर त्यसको वास्तविक परिस्थितिहरुलाई बाध्यतावश आत्मसात गर्नु पर्ने क्रममा ‘यो गर्छु, ऊ गर्छु’ भनेर बनाइएका योजनाहरु केवल योजना मात्र हुने रहेछन् । मैले यस्तै बुझें । बुझ्दै छु र त्यो सानो टापुको 7 मिलियन मान्छेहरुको भीडहरुमा हराउन थालें । निर्माण कामदार भएर मैले थालेको मेरो लाहुरे इतिहास विमानस्थलको निर्माणपश्चात् पनि निर्माण कामदारमै सीमित रहँदै कहिले दैनिक HK$ 300.00 मा त कहिले June/July को 38/40 डिग्रीको तापक्रममा दैनिक HK $ 450.00 मा Bar Bender/ Steel Fixer भई पसिनाले अरु कसैको माटोलाई सिंचित गरिरहें । हङ्गकङ्ग बसाइको अन्ततिर भने मासिक HK $ 10000.00 मा गोर्खा सुरक्षा गार्ड भई दैनिक बाह्रा घण्टा उभिइयो ।

एक वर्षपछि र्फकने योजनाका साथ लाहुरे बनेको यो पन्ध्र वर्षको अन्तरालमा मुस्किलले जम्मा चार पटक नेपाल फर्कियो, त्यो पनि काम विशेषले र छोटो अवधिको लागि अधिकतम् तीन हप्ता । यो चार पटकको फर्काइमा आफ्नो परिवार तथा नजिकको इष्टमित्रहरुलाई भेट्नु सिवाय न त आफ्नो पूर्व सहपाठीहरु वा सहकम्रीहरुसँग न भेट्न सकियो न त सम्पर्कमा नै रहन सकियो । उनीहरुबाट त म आजपर्यन्त हराइरहेकै छु । यी बिडम्वित फर्काइहरुमा मैले मेरो मष्तिष्कमा बनाएर असरल्ल भएका योजनाका फाइलहरुलाई कार्यान्वयन गर्नु त धेरै परको कुरा भयो । त्यति मात्र होइन, त्यही जन्मेर हुर्केका आफ्ना सन्ततिहरुलाई आफ्नो बाउबाजेको पुर्ख्यौली थातथलोसँग परिचित रहन र भाषा, संस्कृति तथा परम्परा हस्तान्तरण गराउन पनि खासै सिन्का भाँच्न सकिएको छैन । साँच्चै, यो थकथकीले बेलाबखत मन बिजाइरहन्छ ।

यसरी देशको लागि, माटोको लागि एक सन्ततिले गर्नु पर्ने कुनै पनि एक कर्तव्य तथा दायित्व पूरा नगरी हङ्गकङ्गको सात मिलियन मान्छेहरुको भीडहरुमा हराउँदा-हराउँदै झन् अब म विगत एक वर्षदेखि भौगोलिक रुपमा धेरै माइल टाढा, अर्कै महादेश, भिन्न हावापानी, भिन्नै सामाजिक संरचना तथा चलन चल्ती भएको देश बेलायतको झन्डै साठी मिलियन मान्छेहरुको भीडहरुमा हराउँदै छु । हङ्गकङ्गमा रहँदा त नेपाल नै फर्कनु पर्ने भई परिआएमा पनि चार घण्टाको हवाइ यात्रा काफी थियो । कहिलेकाँहि रेल तथा बसमा देखिने तथा भेटिने नेपाली अनुहार, तिनको भाषा, काममा हुने आफ्नै नेपाली दाजुभाइहरुसँगको उठबस, बजारतिर भौंतारिँदा कहिलेकाँहि वर्षौंसम्म नभेटिएको साथीभाइहरुसँगको जम्काभेट, नेपालबाट प्रकाशित भई आइपुग्ने कान्तिपुर, हिमाल, नेपाल जस्ता दैनिक, साप्ताहिक तथा पाक्षिक पत्रपत्रिका, नेपाली खाद्य सामंग्रीको उपलब्धता आदिले गर्दा खासै छिनछिनमा आफू कतै हराएको महशुस हुँदैनथ्यो । अझ यसो भनौं Home sick हुँदैनथ्यो । तर यहाँ फरक किसिमको जीवन शैलीले हो वा नयाँ ठाउँको नयाँ अनुभव, नयाँ बसाइमा व्यवस्थित हुन समय लाग्ने भएर हो वा भूबनोटको हिसाबले यो बेलायत धेरै ठूलो अनि टाढा-टाढा छरिएर बसेको नेपाली बस्तीहरुले हो, यहाँ म आफूलाई अलि बढी हराइरहेको महशुस गरिरहेको छु । यहाँ म मात्र नभएर मसँग रहेको मेरो भाषा, धर्म तथा संस्कृति अझ यसो भनौं, पहिचान पनि मसँगै हराउँदै छन् । परिवर्तनशील समयको मागले गर्दा मैले अब यो पनि अनुमान गरेको छु म पछिको मेरो दुर्इ/तीन पुस्ताको सन्ततिहरु म जन्मेको गाउँ-ठाउँ, पुर्ख्यौली थातथलो, देश, मैले बोल्ने गरेको आवाज, मैले गर्ने गरेको संस्कार, रीतिरिवाजबाट पूर्ण रुपमा हराउने छन् । उनीहरुसँग केवल ‘गैरआवासीय नेपाली’ भन्ने कृतिम छाप मात्र रहने छ । यसरी एक ठाउँबाट अर्को ठाउँ हुँदै आफू र आफ्नो पहिचानलाई अरु कसैको माटोमा समर्पण गर्दै हाम्रो सामाजिक लाहुरे संस्कारको जाँतोमा म अनि म जस्तै थुप्रै ‘म’ हरु हराएर फेरि हराउँदै छन् सधैं-सधैंलाई ।

-अल्डरसट, यू.के.

हालै वैज्ञनिकहरुले रोमानियामा उहिले उल्लेख गरेजस्तै प्राणीको अवशेष प्रमाणस्वरुप प्राप्त भएको समाचार प्रकाशमा आएको छ । प्राप्त कंकाललाई अनुसन्धान गरेर वैज्ञनिकहरुले आज भन्दा ८ करोड वर्षपहिले रोमानीया र वरिपरिका क्षेत्रमा त्यस जीवले आतंक फैलाएको निर्क्यौल गरेका छन् । त्यो जीव खतरनाक मांसाहारी डायनोसर प्र्रजातिको थियो भन्ने वैज्ञनिकहरुको मत छ । २ मीटरभन्दा (७ फिट) अग्लो यस प्राणीलाई रोमानियावासीहरुले बलौर वान्डोक अर्थात् मोटो ड्रागन नामाकरण गरेका छन् । यो डायनोसारको खुट्टामा दुइटा तेज धारिलो कैंची जस्तो पञ्जाहरु अवशेषमा भेटिएका छन् । आफ्नो शिकारलाई यही धारिलो पञ्जाको प्रहारले चिरफार गरेर मार्ने यस प्राणीमा शक्ति थियो भनेर वैज्ञानिकहरुले जनाएका छन् । यो प्राणी तीव्र गतिमा दौड्न सक्ने थिएन, तर, खुट्टाहरु छोटो भए तापनि अत्यन्तै शक्तिशाली थिए । शरीर भारी भएकोले शिकारलाई लात्तीले प्रहार गरेर धारिलो छूराजस्तो पञ्जाले हुरुक्कै पार्थ्यो ।

जुरासिक पार्क फिल्मको स्टार डायनोसार जस्तै यस प्राणीको वजन बढी भएकोले हिँड्दा जमीन कम्पन हुने थियो । आफ्नो वजनभन्दा ठूलो प्राणीलाई मार्नसक्ने क्षमता यस डायनोसारमा थियो भन्ने कुरा वैज्ञानिकहरुले अनुसन्धानबाट अडकल गरेका छन् । कोलम्बिया युनिभर्सिटीका अनुसन्धानकर्ता स्टेफेन् ब्रुसेटले, “यसको शारीरिक बनोट भारी भएको कारणले गर्दा यस प्राणीले अन्य जन्तुहरुभन्दा भिन्न तरिकाले आक्रमण गर्दथ्यो ।

सम्भाव्यतः यसले दगुरेर आक्रमण गर्नुको सट्टा किक बक्सरले जस्तै लात्तीले हानेर शिकार गर्ने गर्दथ्यो” भनेर उद्घृत गरेका छन् । पहिले बाढी आएर समथल भएको भूभाग, मध्य रोमानियाको सेबेस नामक शहरमा अहिले भेट्टाएको बलौर नामक डायनोसारको शरीरका आंशिक भागहरु प्राप्त भएको समाचारमा प्रकाश पारेका छन् । श्रोत – नेट, सुमल, मेस ।

तीनै जना पाकिस्तानी खेलाडी अहिले लन्डनमा रहेका छन् । उनीले बेलायतस्थित पाकिस्तानी उच्चायुक्तलाई भेट्ने कार्यक्रम रहेको छ । सो वैठकमा पाकिस्तानी क्रिकेट बोर्डका अध्यक्षमा इजाज बट पनि संलग्न हुने अपेक्षा गरिएको छ । सइदले २०-२० टोलीमा १३ खेलाडी मात्रै रहने एक दिवसीयमा टोलीमा भने तीन खेलाडीले प्रतिस्थापन हुने बताए। -मेस

विशेष अदालतले सुनाएको फैसलामा भनिएको छ – ‘प्रतिवादीको आय र सम्पत्तिको हिसाव किताव गर्दा प्रतिवादी मदनराज शर्मा, निजकी पत्नी रुपा ढुङ्गेल र छोरी प्रिति ढुङ्गेल (भण्डारी) समेतका नाममा चलअचल गरी रु.३,१६,७९,१९३।२३ बराबरको सम्पत्ति रहेको उल्लेख गर्दै, त्यसमध्ये रु.१,१४,३८,१०९।३३ बराबरको सम्पत्ति वैध स्रोत खुलेको र रु.२,०२,४१,०८४।१६ बराबरको वैध स्रोत नखुलेको सम्पत्ति रहे भएको देखिन आयो।’

फैसलाले भनेको छ – ‘सो ठहरेकाले निज प्रतिवादी मदनराज शर्मालाई भ्रष्टाचार निवारण ऐन, २०५९ को दफा २० (२) बमोजिम कैद वर्ष १ (एक) र विगोबमोजिम जरिवाना भई बिगो दुई करोड दुई लाख एकचालीस हजार चौरासी रुपैयाँ र सोह्र पैसा बराबरको सम्पत्ति जफतसमेत हुन्छ।’

फैसला गर्ने इजलासका अध्यक्ष गौरीबहादुर कार्की थिए भने सदस्यमा ओमप्रकाश मिश्र र केदारप्रसाद चालिसे थिए। -मेस, काठमान्डौं

दाहालले वर्तमान राजनीतिक गतिरोध अन्त्यका लागि आफ्नो पार्टीले जस्तोसुकै त्याग गर्न तयार रहेको बताएका छन्। ‘भदौ २० सम्ममा अहिलेको प्रक्रियाबाट वा सहमतिमा गएर सरकार गठनको प्रयास गर्ने तथा त्यस्तो स्थिति नभएमा पार्टीको चालू केन्द्रीय समितिको बैठकले राजनीतिक गतिरोध अन्त्यका लागि आवश्यक निर्णय गर्नेछ।’ अध्यक्ष दाहालले बताए।

संविधानसभाको निर्वाचनपछि मुलुकलाई गणतन्त्रमा लैजाने सर्तमा आफूहरूले बहुमतीय प्रणाली रोजेको जानकारी दिँदै अध्यक्ष दाहालले पाँचपटकसम्म निर्वाचनमा जाने मनस्थितिमा आफूहरू पहिलेदेखि नै नरहेको प्रस्ट गरे। उनले सहमतिका लागि नेकपा (एमाले) का अध्यक्ष झलनाथ खनाललाई लिखितरूपमा सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता निर्वाचनअगावै आफ्नो पार्टीले गरेको स्मरण गराए। प्रधानमन्त्रीका लागि एकीकृत नेकपा (माओवादी) मरिहत्ते गरिरहेको भनी फैलाइएको हल्ला निराधार भएको उनले बताए। -मेस, काठमान्डौं

.

सन् २००१ सालमा गठन भएको यस रिडिङ कपले स्थानीय मूलधारका व्यावसायिक क्लवहरुमा आफ्ना उत्कृष्ठ खेलाडीहरुलाई प्रवेश गराउन सजिलो बन्ने काम गर्दै आएको छ र अहिलेसम्म केही खेलाडीहरुलाई तिनमा प्रवेश गराइसकेको छ ।

प्रेम गुरुङको परिकल्पनामा बनेको यस रिडिङ कपले चार वर्षदेखि निरन्तरता दिँदै आएको छ, जसको अध्यक्षता महेश गुरुङले गरेका छन् । हिजो भएको सो कपमा सशुल्क बसको व्यवस्था पनि गरिएको थियो । प्रतियोगितामा भेटेरानतर्फ फर्स्ट सेकेण्ड जीआर, मेनतर्फ ब्रिग्रेड ब्वाइज र अण्डर सिक्स्टिनतर्फ गोर्खाली भान्जा टिमले विजय हासिल गरेका छन् ।

रिडिङ कपको औपचारिक कार्यक्रममा राजदूत डा. सुरेशचन्द्र चालिसेको प्रमुख आतिथ्य रहेको थियो भने, रिडिङ मेयर गुल खानको विशेष आतिथ्य र एनआरएन यूके अध्यक्ष सूर्य गुरुङ, तमू धिं यूकेका अध्यक्ष सुवास गुरुङ आदि अतिथिहरु रहेका थिए । कार्यक्रमको उत्तरोत्तर प्रगतिको कामना विभिन्न वक्ताहरुले बोल्ने क्रममा गरेका थिए ।-याम, मेरो सम्वाददाता, तस्वीर सहित
वाँकी तस्वीरहरु हेर्न यहाँ क्लिक गर्नुहोस् ।